از پای فتادیم ، چو آمد شب هجران
در درد بماندیم ، چو از دست دوا رفت« حافظ »
(1)
ماه در کمرکش مشرق خودنمایی می کرد و شاهد فرو رفتن آرام آرام خورشید، در پشت کوه های سر به فلک کشیده ی مغرب بود، اما آسمان هنوز روشن بود و مملو از ابرهای سپید پنبه ای که حریر نرم خود را بر سر و کول شهر می گستراند.

سرما تا ریشه‌ى استخوان‌هایم نفوذ می‌كرد. دست‌هایم یخ زده بود.نمی‌توانستم اسلحه را در دست بگیرم. برف می‌بارید. تا چشم كار می‌كرد همه جا سفیدپوش بود. كوه‌های بلند اطراف مریوان باعظمت‌ترازقبل به نظر می‌رسید.
ـ عباس جان برو داخل سنگر، نوبت كشیك من است.
صدای سید بود. او هم مثل من اولین بار بود كه با نام بسیجی به جبهه آمده بود.
-ولی هنوز كه ساعت نگهبانی من تمام نشده است!

بسم‌الله الرحمن الرحیم
شهادت مى‌دهم به یكتایى پروردگار تبارك و تعالى و اینكه محمد رسول او و على(ع) جانشین به حق رسول اكرم(ص) مى‌باشد. طبق معمول باز مى‌خواهم به جبهه بروم و گفتم براى چندمین بار وصیت‌نامه بنویسم شاید این بار فرجى باشد.
داشتم فكر مى‌كردم كه انسان فقط یكبار است كه خوب به جبهه مى‌رود و آن وقتى است كه به شهادت مى‌رسد. هر چند سالها كه در جبهه باشد و اجر شهید را هم بگیرد ولى آن یكبار است كه انسان با همه اخلاص پا را به جبهه مى‌گذارد و فكر مى‌كنم كه همه آن جبهه رفتنها براى پاكسازى كاملى است كه براى یك لحظه آخر بوجود مى‌آید و من مطلب را با ماندن در جبهه و حسرت بر رفتن شهیدان براى خودم به اثبات رسانده‌ام، من چه باید وصیت كنم.

خوشا یاس هایی كه بی سر شكفتند
به امواجی از خون شناور شكفتند

خوشا شب شكن های بی انتهایی
كه در فصل خونین خنجر شكفتند